Geboren!


En dan is het eindelijk zover: maandag 25 juni, om 13:02 uur, is onze dochter Nienke geboren. Aan een ieder die het vermoeden had dat wij wél wisten wat (m/v) het zou worden en al onze zinnen met 'hij' erin hier een bewijs voor vonden: het was dus echt niet zo :).

Nienke Isabella is 51 cm lang, en een stevige meid van 3.940 gram. Nu al aan de goede cijfers, want voor de Apgar-score haalde ze negens en tienen! En dit geeft aan dat ze direct na de geboorte goed gezond is op een aantal criteria als reflexen.

Ik heb geen zin een uitgebreid verhaal te schrijven, en daarbij zeggen plaatjes meer dan 1000 woorden, dus hieronder een paar foto's van de pasgeborene, moeder, vader, oma en kraamzorg. Meer zal zeker volgen, maar de computer komt nu definitief op de tweede (of verdere) plaats!

Op de foto's respectievelijk de kersverse moeder, de kersverse vader, de kersverse oma en de gelukkig niet kersverse kraamverzorgster die ons de eerste acht dagen bij zal staan. Oh ja, en uiteraard onze kersverse dochter op alle foto's :).









Hoe het zo kwam


Eenmaal terug van de reis begon het idee van een kind steeds harder te kriebelen dit ook omdat we om ons heen diverse hele lieve baby's geboren zagen worden. Dus heel bewust de laatste strip van de pil opgemaakt en daarna was het feest;-) Veel eerder dan verwacht, gelijk de volgende maand, bracht de test de mededeling dat het echt zo was. Dit was in oktober afgelopen jaar en een kleine rekensom leverde de mooi uitgerekende datum van 15 juni!
En toen begon de spannende tijd. Wat een hoop (soms nutteloze) informatie willen bedrijven maar al te graag aan je kwijt. Gelukkig heb ik mij de hele tijd goed gevoeld en mag ik zeggen dat ik geen enkel keertje last heb gehad van ochtendmisselijkheid.
Heel bijzonder vonden we allebei de eerste echo na 12 weken. De bevestiging dat er echt een kleintje in je buik groeit is zo mooi. En het dan op beeld al zo zien bewegen en voor je gevoel al helemaal af zijn. Vanaf het begin hadden we allebei al vast staan dat we niet van te voren willen weten wat het wordt. En hoe vaak we het ook zeggen heel veel mensen geloven het niet, want 'het is toch makkelijk om te weten' maar bij deze: we weten het echt niet!
En langzaam aan begon de buik te groeien, tussendoor verhuizen en een beetje werken en dan gaat de tijd snel. Eind maart zijn we nog lekker een week samen op vakantie geweest naar Tenerife (beetje zon, wel zee en en weinig strand) en daarna werd het toch langzaam tijd om alles verder op orde te krijgen. Omdat ik vanaf die tijd niet meer werkte had ik daar tijd genoeg voor en nu is het afwachten tot de dag daar is. de Buik staat op springen en ik (Sandra) ben nu zo nieuwsgierig naar hoe ons kleintje eruit zal zien dat ik echt niet lang meer kan wachten!